Opis rasy Akita
Przodkowie psów tej rasy przybywali do Japonii wraz z osadnikami, zwanymi Ainu, począwszy od 15 000 lat p. n. e. do 300 lat p.n.e. Ich bezpośrednimi protoplastami były psy nieistniejącej dziś rasy Nippona inu, znacznie mniejsze od współczesnych Akit. Rasę wyhodowano na wyspie Honsiu. Celem samurajów, którzy prowadzili hodowlę było uzyskanie psa myśliwskiego zdolnego do pracy nawet podczas największych mrozów i śniegów. Około XVII wieku rasa stała się popularna – używano jej do polowań na niedźwiedzie, jelenie i dziki. Psy tej rasy zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii i literaturze. Z posiadaniem psów tej rasy wiązały się określone wierzenia – ich hodowla zastrzeżona była wyłącznie dla arystokratów, do mówienia o psach używano specjalnego języka, każdy z nich miał też specjalnego opiekuna, noszącego strój przeznaczony tylko na tę okazję. Akity cieszyły się szacunkiem i miały znaczną wartość. Pogłowie rasy zostało drastycznie przetrzebione w czasach II wojny światowej. Konieczność ratowania rasy doprowadziła do uznania jej w 1931 roku za „dziedzictwo kulturowe” Japonii – hodowla tych psów wspierana była odtąd stosownymi dotacjami rządowymi. Pierwszy pies tej rasy trafił do Polski w 1990 roku z Norwegii.
Akita jest zwierzęciem silnym, inteligentnym, ale i upartym i niezależnym, przejawiającym skłonności do dominacji. Do innych psów musi być przyzwyczajany już w okresie szczenięcym, ma bowiem skłonności do agresywnych reakcji. Całkowicie poddany rodzinie, której zaciekle broni w sytuacji zagrożenia, wobec obcych zachowuje jednak chłodny dystans. Akity to psy, których hodowlą powinni zajmować się jedynie doświadczeni hodowcy, potrafiący rozwiązywać problemy z nieposłuszeństwem swoich pupili i konsekwentnie je układać.
