Opis rasy Beagle
Psy tej rasy mają średnią wielkośći mocną, krępą budowę. Średniej wielkości głowa jest mocna, ale nie ciężka, pozbawiona fałd i zmarszczek. Nos jest czarny, u psów jasno umaszczonych może być nieco jaśniejszy. Duże oczy osadzone są niezbyt głęboko. Rozstawione szeroko, mają łagodny wyraz i ciemnobrązowy lub orzechowy kolor. Długie uszy osadzone są nisko, zwisają wzdłuż policzków i mają zaokrąglone końce. Grzbiet jest prosty a klatka piersiowa głęboka. Dobrze wysklepione żebra zachodzą lekko do tyłu. Przednie łapy są proste, ustawione stabilnie przed klatką piersiową, dobrze umięśnione. Tylne łapy odznaczają się muskularnymi udami i dobrze kątowanymi stawami skokowymi. Mocny, średniej długości ogon jest wysoko osadzony, ale nie zakręcony ponad grzbietem.
Krótka szata przylega do ciała. Dopuszczalne jest każde umaszczenie psa gończego, z wyjątkiem wątrobianego, jednak najczęściej spotykanym wariantem jest tricolor.
Beagle są z natury żywe i wesołe. Niezależne, przejawiają niekiedy tendencję do włóczęgostwa. Tolerancyjne wobec dzieci i innych zwierząt. Dość hałaśliwe – szczekają głośno i chętnie, zwłaszcza w towarzystwie innych psów.
Rasa Beagle istniała już w XVI wieku. Jej ojczyzną jest Anglia, gdzie początkowo psy te wykorzystywane były do polowań w sforach na lisy i zające. Jej przodkami są najprawdopodobniej francuskie psy gończe, harriery oraz terriery.
Najczęstsze problemy zdrowotne beagli związane są z urazami, infekcjami oraz osłabieniem systemu immunologicznego. Niekiedy występują u nich również choroby o podłożu genetycznym, takie jak padaczka, dysplazja czy choroby oczu. Długie uszy są podatne na infekcje bakteryjne i grzybiczne, wymagają zatem starannej pielęgnacji. Beagle, którym nie zapewniono odpowiednich warunków żywieniowo – ruchowych mogą mieć problemy z nadwagą, toteż bardzo istotne jest dbanie o to, by pies mógł odpowiednio dużą ilość czasu spędzać biegając na powietrzu.
