Opis rasy Bernardyn Krótkowłosy
Rasa bardzo dużych psów z grupy molosowatych. Ich waga dochodzi do 100 kilogramów, górna granica wzrostu nie jest natomiast przewidziana w standardzie.Charakterystyczna dla bernardynów jest krótka, zakończona czarnym nosem kufa i silnie rozwinięte, lekko obwisłe fafle oraz szerokie, opadające u nasady i przylegające do głowy uszy. Oczy psów tej rasy są brązowe lub jasnoorzechowe. Wadą dyskwalifikującą są oczy niebieskie. Imponujący tułów jest bardzo proporcjonalny. Jego górna linia jest prosta od kłębu do lędźwi a zad opada lekko i przechodzi w nasadę ogona. Grzbiet jest szeroki i mocny. Umaszczenie bernardynów jest brązowo – białe, brązowo – żółte lub białe w rude łaty.
Nazwa rasy pochodzi od klasztoru św. Bernarda w Przełęczy Świętego Bernarda, gdzie od XVII wieku hodowano te psy jako zwięrzęta stróżujące, obronne oraz ratownicze. Najsłynniejszy z nich – Barry, przed swoją śmiercią w 1814 roku zdążył uratować 40 osób. Po preparacji stał sie eksponatem w w Muzeum Przyrodniczym w Bernie, gdzie można go oglądać do dziś z charakterystyczną, zawieszoną na szyi beczułką, w której dawniej psy tej rasy nosiły wódkę lub inny silny napój. Do dziś o psach tej rasy krąży wiele opowieści, które początek miały w XVIII wieku, jak choćby legenda o tym, że posiadają one zdolność wyczuwania nadchodzących lawin.
Spokojne i zrównoważone, ale bardzo czujne, bernardyny wydają się być idealnymi psami rodzinnymi i stróżującymi, ale osoby, zastanawiające się nad kupnem psa tej rasy należy przestrzec przed dużymi wymaganiami związanymi z ich pielęgnacją. Gruba sierść bernardynów wymaga starannego czesania i szczotkowania. Zwierzęta te są również podatne na wiele chorób i dolegliwości, z których najczęstsze to krzywica, osteopooza, gnilec i zapalenie spojówek – konieczne jest zatem dbanie o ich prawidłową dietę oraz pielęgnacja okolic oczu. Co chyba oczywiste – zwierzęta tej wielkości wymagają również sporo ruchu, należy zatem zapewnić im odpowiednią przestrzeń i dbać o to, by mogły się wybiegać.
