Opis rasy Berneński Pies Pasterski
Rasa pochodzi ze Szwajcarii, gdzie jej przodkowie trafili wraz z legionami rzymskimi. Znaleziska archeologiczne potwierdzają istnienie psów w podobnym typie około 1000 – 600 lat p. n. e. Rasa została odkryta na przełomie XIX i XX wieku w okolicach Schwarzenburga. Berneńskie psy pasterskie występowały jako psy stróżujące, pilnujące obejść i zwierząt hodowlanych a także jako psy zaganiające. Gdy na nizinnych terenach Szwajcarii powstawać zaczęły masowo serownie, berneńczyki wykorzystywano także jako psy transportujące, zaprzęgając je do wózków z nabiałem. Rasa zyskała pierwszą nazwę – Durrbachler w XIX wieku. Nazwa ta pochodzi od miejscowości Durrbach, gdzie na szerszą skalę zaczęto hodować i sprzedawać psy tej rasy. Panująca na początku XX wieku moda na bernardyny sprawiła, że berneńczyk był mniej popularny, jednak zainteresowanie rasą stopniowo rosło. Pierwszy jej wzorzec utworzono w 1907 roku.
Ta rasa to radosne psy, które wymagają bliskiego kontaktu z człowiekiem. Łagodne i przyjazne, bardzo przywiązują się do właścicieli i są ostrożne, cierpliwe i opiekuńcze wobec dzieci, jednak pozbawione towarzystwa stają się lękliwe, nieposłuszne i mają skłonności do ucieczek. Lubią się uczyć i są podatne na tresurę. W stosunku do obcych oraz innych zwierząt są łagodne, ale zaniepokojone alarmują.
Berneński pies pasterski jest obecnie najczęściej spotykany w charakterze psa rodzinnego i stróżującego. Jego charakter i pojętność pozwala też uczyć go na psa towarzyszącego, tropiącego i ratowniczego – lawinowego. Znajduje zastosowanie w dogoterapii i pracy z osobami niepełnosprawnymi.
