Opis rasy Buldog Angielski
Buldogi angielskie wywodzą się od rzymskich molosów, bojowych psów Cesarstwa, które wraz z armią rzymską zawędrowały na Wyspy Brytyjskie. Od XIII do XVIII wieku na terenie Anglii popularną rozrywką dla gawiedzi były walki psów ze zwierzętami, takimi jak niedźwiedzie, jelenie i dziki, później również byki. Zadaniem psa było złapanie byka z ucho lub nos i przytrzymanie przy ziemi. Duże psy były znaczenie bardziej od małych narażone na ataki rogów rozjuszonego bydła, prowadzono zatem selekcję zwierząt pod względem pokroju. Mniejsze psy miały większe szanse przeżycia w krwawych walkach, były zwrotniejsze i szybsze. Atutem była również płaska część twarzowa, umożliwiająca zarówno pochwycenie nozdrzy byka, jak i swobodne oddychanie. Podczas selekcji psów do walk zwracano uwagę głównie na wolę psa do walki, nie zaś jego cechy fizyczne.
Pierwsze wzmianki o psach zwanych bullgogges pochodzą z 1500 roku. W 1835 roku zabroniono szczucia psów – od tego czasu rasa ewoluowała i stopniowo ulegała zmianom – stały się masywniejsze, pysk uległ skróceniu, głowa stała się większa i masywniejsza. Buldogi stały się ulubionymi psami awanturników, złodziei i przestępców. Pierwszy wzorzec rasy powstał w 1982 roku, wtedy też doszło do powstania rasy w obecnym kształcie.
Jej charakterystyczny wygląd sprawia, że dość często możemy go spotkać w filmach czy widowiskach rozrywkowych. Popularnymi i kochanymi przez publiczność buldogami były choćby pupile prokuratora McCabe’a z serialu „Gliniarz i prokurator” czy Pershing z polskiego „Trzynastego posterunku”.
