Opis rasy Chin Japoński
Niewielki pisak o sporej głowie, wyróżniający się obfitą, długą szatą. Duża, zaokrąglon a głowa z wyraźnym stopem, krótka, szeroka kufa, nos niemal na wysokości szeroko rozstawionych oczu – te cechy tworzą jednyną w swoim rodzaju, charakterystyczną powierzchowość. Wiszące uszy mają kształt trójkąta, są szeroko rozstawione i pokryte długim włosem. Krótka szyja harmonizuje ze zwartym tułowiem, prostym grzbietem i szerokimi lędźwiami. Łapy są krótkie a stopy małe. Pokryty długim, puszystym włosem ogon noszony jest wywinięty na grzbiet. Psy tej rasy odznaczają się prostą, długą, jedwabistą szatą, Obfite owłosienie występuje na całym ciele z wyjątkiem głowy. Uszy, szyja, uda i ogon zdobią ozdobne pióra. Dopuszcza się umaszczenie białe w czarne lub czerwone łaty, z których najwyżej oceniane są symetryczne plamy na oczach, uszach i tułowiu a także biały pas od pyska po czubek głowy.
Żywiołowy i przyjacielski piesek, bardzo towarzyski i uwielbiający zabawy. Łatwo nawiązuje kontakt zarówno z dziećmi, jak i z innymi zwierzętami. Bardzo łatwy w prowadzeniu. Mocno przywiązuje się do swojego właściciela. Nie wymaga wiele ruchu, świetnie zatem nadaje się do małych mieszkań, choć jest psem aktywnym i pełym życia. Jak na swoje gabaryty jest bardzo odważny – śmiało oszczekuje gości. Pierwsze wzmianki na temat tej rasy pochodzą z chińskich manuskryptów datowanych na 57 r. p. n. e. Przodkowie chinów japońskich dotarli do Japonii prawdopodobnie jako prezent od władców koreańskich. Popularność na dworze cesarskim sprawiła, że w ciągu kolejnych lat masowo importowano do Japonii psy tej rasy. Towarzysząc w podróżach handlarzom i dyplomatom, rasa rozpowszechniła się na obszarze Chin i Korei. Czasy największej świetności rasy to okres panowania szoguna Tsunayoshi Tokugawy w XVII wieku, który wyniósł pieski do rangi salonowych pupilów w pałacu w Edo. W tym samym czasie rasa ta trafiła do Europy. W XIX wieku pojawily się w USA.
