Opis rasy Chiński Grzywacz
Psy rasy chiński grzywacz wystęþują w dwóch odmianach – nagiej, z sierścią wyłącznie na głowie i ogonie oraz owłosionej, zwanej Powder Puf z puszystą, jedwabistą szatą na całym ciele. Charakteryzują się lekko zaokrągloną i wydłużoną czaszką z nisko osadzonymi uszami. Kufa pozbawiona jest tkanki tłuszczowej, zwężająca się lekko, ale nie spiczasta. U psów odmiany nagiej, od stopu rozpoczyna się grzywa, zwiężająca się ku dołowi szyi. Grzywa może być różnej długości, pożądane jest jednak, by była długa i obfita. Ciemne oczy sprawiają wrażenie czarnych. Uszy osadzone są nisko, duże i stojące. U odmiany Powder Puff dopuszcza się uszy wiszące, pokryte włosem. Kończyny psów tej rasy są długie i smukłe, łokcie przylegają do tułowia. Zad powinien być muskularny i dobrze zaokrąglony. Ogon osadzony jest wysoko, noszony w górze lub opuszczony.
Przodkowie psów tej rasy hodowani byli w Chinach już w XIII stuleciu. Źródła wspominają o dwóch odmianach bezwłosych psów, znanych wówczas na terenie Cesarstwa Chińskiego – psów w typie jelenia, chowanych jako psy stróżujące i towarzyskie, oraz zwierząt o mocniejszej budowie, w typie kuca, używanych do polowań oraz jako zwierzęta rzeźne. Nagie psy zabierane były w rejsy przez chińskich żeglarzy, gdzie służyły do tępienia gryzoni oraz jako rezerwa żywności. Brak owłosienia powodował, że zwierzęta te nie były atakowane przez pchły, przenoszące wówczas goźne choroby, na przykład dżumę.
Rasa ostatecznie kuształtowała się w latach 80-tych XIX wieku w Stanach Zjednoczonych w efekcie krzyżowania ras chińskich z nagimi psami meksykańskimi i wieloma długowłosymi rasami miniaturowymi. Mimo pewnego zainteresowania krzyżówką, przez dziesięciolecia znana była ona jedynie niewielu pasjonatom. O uznanie rasy zaczęto ubiegać się dopiero w latach 50-tych XX wieku. Jedną z bardziej znanych orędowniczek rasy była amerykańska gwiazda estrady, tancerka i piosenkarka Gypsy Rose Lee. Psy z jej hodowli były pierwszymi, jakie zawędrowały na kontynent europejski. Ostatecznie rasa została uznana w 1985 roku a wzorzec został zatwierdzony w roku 1990.
