Opis rasy Chow Chow
Spory pies o imponującym, upodabniającym go do lwa futrze. Charakterystyczną cechą psów rasy Chow Chow jest nie tylko gęste, obfite futro, ale i sposób, w jaki się poruszają. Chodząc na opuszkach palców, sprawiają wrażenie, jakby poruszały się na szczudłach. Ze względu na czarno – niebieski kolor języka, dziąseł i podniebienia, bywa nazywany „psem, który polizał niebo”. Umaszczenie psów tej rasy jest jednolite, rude, czarne, białe, kremowe lub niebieskie. Puszysta sierść składa się z dwóch warstw.
Spokojny, pełen godności i powagi i bardzo inteligentny pies, którego bardzo trudno wyprowadzić z równowagi. Niezależność i nieco kocia natura Chow Chowów sprawia, że trudno poddają się tresurze i bardzo niechętnie wypełniają polecenia. Do ich prowadzenia potrzebny jest doświadczony i stanowczy hodowca. Psy tej rasy są w stanie zaakceptować tylko jednego pana, któremu okazują czułość i oddanie. Chow Chow jest psem o dominującym charakterze. Dąży do podporządkowania sobie domowników i innych zwierząt. Wobec obcych zachowuje dystans i nieufność. Przyjazne wobec innych zwierząt, Chow Chowy nie zawsze są przez nie akceptowane ze względu na swoje specyficzne sapanie, które bywa traktowane jak przejaw agresji.
Do Chin, skąd pochodzi rasa, przodkowie Chow Chowa trafili prawdopodobnie z Tybetu. Pierwsze wzmianki na temat rasy pojawiły się w XI w. p.n.e. Chow Chowy były trzymane na dworze cesarskim, gdzie wykorzystywano je do polowań, w których sprawdzały się jako gończe i płochacze. Przez chińskich mnichów wykorzystywane były jako psy stróżujące. Rasa ta nie jest hałaśliwa, choć bardzo czujna, nadawała się zatem do pilnowania świątyń. Chow chowy wykorzystywano również jako psy pociągowe. Ich wszechstronna użytkowość nie zmienia faktu, że w swej ojczyźnie uważane są za zwierzęta rzeźne i z tego powodu niemal zupełnie w Chinach wyginęły. W XVIII wieku psy tej rasy trafiły do Wielkiej Brytanii, przywiezione w prezencie dla królowej. Do Polski pierwsze osobniki trafiły w latach 20-tych XX wieku.
