Opis rasy Dalmatyńczyk
Czysto białe z ostro odgraniczonymi, okrągłymi plamiami umaszczenie czyni z dalmatyńczyka jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras. Małe dalmatyńczyki rodzą się białe, czarne lub watrobianobrązowe cętki pojawiają się u nich mniej więcej w drugim tygodniu życia. Plamy na głowie, pysku, uszach, nogach, ogonie i skrajnych partiach tułowia powinny być mniejsze niż plamy na pozostałych częściach ciała. Psy w czarne cętki mają czarne nosy, psy w cętki brązowe – czekoladowe. Oczy mogą przybierać barwę czarną, niebieską, brązową lub żółtą.
Odważny, przyjacielski zarówno w stosunku do ludzi, jak i innych zwierząt, inteligentny i czujny pies, doskonały towarszysz. Dalmatyńczyk bardzo przywiązuje się do wszystkich członków rodziny i bardzo przyjaźnie zachowuje w stosunku do dzieci. W razie zagrożenia potrafi zareagować bardzo odważnie i zdecydowanie. Doskonała pamięć sprawia, że jest łatwy do ułożenia, choć nad tresurę przedkłada zabawę. Nie zawsze chętnie podporządkowuje się poleceniom człowieka.
Istnieje kilka róznych hipotez dotyczących pochodzenia terj rasy. Być może dotarła ona do Europy wraz z Cyganami z Azji przez Dalmację. Możliwe jest również, że jej przodkami były łaciate psy ze starożytnego Egiptu. Niezależnie od prapoczątków rasy, leżąca w rejonie Bałkanów Dalmacja wydaje się krainą bardzo znaczącą dla jej rozwoju. W XVI wieku psami tego typu Turcy posługiwali się do polowań, wykorzystywano je również w charakterze psów bojowych. W ten sposób dotarły w 1683 roku pod Wiedeń, skąd Jan III Sobieski przywiózł aż 26 zwierząt tej rasy. W XVII – XVIII wieku zwierzęta o wyglądzie zbliżonym do dalmatyńczyków były używane przez angielską i francuską arystokrację do polowań. Prawdopodobnie przez Anglię trafiły do Stanów Zjednoczonych. Tam przez jakiś czas były z powodzeniem wykorzystywane przez Straż Pożarną. Dzięki niebanalnemu umaszczeniu dalmatyńczyki są jednak przede wszystkim psami ozdobnymi, częściej niż jakiekolwiek inne rasy pojawiającymi się w filmach czy na obrazach.
Dalmatyńczyk jest hodowany przede wszystkim jako pies rodzinny i do towarzystwa. Jego rozliczne talenty pozwalają jednak na wykorzystywanie go także w innych celach – w USA w służbach celnych, we Francji zaś do… poszukiwania trufli.
Sporą uciążliwością może być lnienie, które u tej rasy trwa praktycznie przez cały rok. Z tego względu należy systematycznie wyczesywać psa. Do najczęstszych schorzeń występujących u tej rasy zaliczane są kamica moczanowa, głuchota, nefropatia, cisawica oraz skręt żołądka.
